İÇ KANAMA

‘Kol kırılır yen içinde kalır’ derler ya…
hesap etmezler o kolun içindeki yen nasıl batar insanın canına,kanına….
Olan biten olaylar da bir tek senin kolun kırılır üstelik..
Bir tek senin yenin içerdedir ve seni acıtır…
Başka kimseye bir şey olmaz…
Herkes rahattır ve bu rahatlığın içerisinde sen yoksundur..
Vahşi doğa kanunudur bu;güçlüler güçsüzleri yer..
kardeş demez,evlat demez yer…
En kötüsü de arada olmaktır ne vahşi olabiliyorsundur ne de güçsüzsündür ve bu seni çoookk yorar…
Yorgunum…

İki gündür bu şarkıyı sürekli dinliyorum:

‘sen yoktun ben yalnız kalmayı öğrendim
acıya duvar gibi durmayı öğrendim
kaybolmuş bir dilin sözcükleri gibi
köksüz bağsız durmayı öğrendim’

bir yen misali batıyor,kanatıyor bu mısralar..
her dinlediğimde başka sızlıyor içim..
bana yalnızlığı öğreten hayata,hayatın içindekilere biraz daha kırılıyorum…

SUS...

Şşşşt içimdeki hatun sussana biraz sen ya…
Bu ne ya vıdı vıdı vıdı…
Sus biraz…
Uyu hadi…
Hem o zaman düşünmezsin,irdeleyemezsin de…
Ne demişler,ne yapmışlar,ne düşünmüşlerse düşünmüşler işte..
Boşver…
Yorum da yapma…
Hadi dön sağına,çek sol bacağını karnına,koy bir elini yastığının altına;
Evet işte tam da böyle kapa gözünü,kulağını,aklını…
Hadi uyu…
Uyusun da büyümesin,susturulsun ninni…

EVDEKİ HESAP...

Aradın ya;yetmeliydi bana!
Hep böyle düşünmüştüm:
Sen beni arayacaktın,ben gülümseyecektim…
Dün aradın…
Kazanmıştım!!!
Sen beni aramıştın,gülümsemiştim…
Bugün içim acıyor oysa..
Hay Allah…
Hayıflanıyorum galiba;
Hayatında bir köşe koltuğu oluşuma…