gerçek....

beni sevseydin gitmezdin benden...
seni sevmeseydim gitmezdim senden...
bazen çekip gitmek gerek,bazense ölümüne kalmak...
kal diyorsa içinden bir ses uyacaksın ona,
gitmekle doluysa kafan dönüp bakmayacaksın arkana..
gidene yardım et gitsin...
gerçekten gitmekse niyeti dönmez bir daha...
geri dönüyorsa gülümse ama kapılma tekrar gidecek nasılolsa...

NE DESEM?

gülüyorum....
anlamsız bir tebessüm yüzümde...
neye ve niye bilmiyorum...
sinir yok,öfke yok,kin yok..
sinirlerim alınmış gibi...
ters giden çok şey var oysa...
umrumda değil ama...
kayıtsızım herşeye...
belki de yoruldum oyüzden...
büyük bir boşluk içerisinde dopdoluyum...
kızamıyorum kendime ve kimseye...
herkesin Allah gönlüne göre versin diyorum çekiliyorum geriye...
sütten çıkmış akkaşık değilim lakin bukadar zevali de haketmiyorum galiba...
bilmiyorum...
izliyorum sadece...
küçükken de izlerdim...
kim konuşuyorsa ona bakardım...
buyüzden ablam arkadaşları geldiği zaman beni istemezdi yanlarında...
herkesi dinliyorum,izliyorum diye...
konuşmamaktı tüm suçum ve hatta karışmamak...

MATRUŞKA

içimi açıyorum sana,
bir ben daha çıkıyor,
sonra bir ben daha...
bitmiyor 'ben'ler...
bir de bendeki 'sen'ler var üstelik...
sen daha farkedemedin onları...
seni açıyorum bir sen daha...
bir tane daha...
bende ne işi var değil mi?
değilmiş..
benimmiş onlar...
bir sürü ben ve bir sürü sen...
üstelik sen yokken...

SENCE?

işten çıkıp eve gideceğim şimdi...
akşama ablamlar ve abimler bizde yemekte olacaklar...
beraber yemek yiyeceğiz...
yiğenlerimi seveceğim,hizmet edeceğim,yemek yiyeceğim,oturacağım,kalkacağım...
sonra evlerine gidecekler,ben duşumu alacağım bilgisayarımı açacağım,internette dolaşacağım,bilgisayarımı kapatacağım...
PEKİ YA YARIN?

ağlayabilsem....

Haziranın ortası yağmur yağıyor Adanamda...
havadaki is'i ve pis'i alıp götürmek istercesine...
gökyüzü olsam diye düşündüm birden...
bulutlarım olsa...
çarpışsalar...
ağlasam...
içimdeki is'i ve pis'i alıp götürürmü gözyaşlarım?...
güneş açar mı içimde?

düzen....

adaletsizsin be dünya bunu bilir bunu söylerim...
isyan etmek değil niyetim...
biliyorum kendi içinde bir düzensin...
verdiklerinin de sebebi var,aldıklarının da...
lakin acımasızsın be dünya...
vicdanın yok pek....
oyunu seviyorsun...
cezaların ağır yenilene...
ama işini biliyorsun takdir etmek lazım...
önce sunuyorsun tüm niymetlerini,sonra isteme diyorsun...
kurnazsın...
tadına bakan vazgeçemeyecek senden biliyorsun...
önce bedava herşey sonra bedelli...
ödeyebilene....

melankoli

yorgunum...
ayak tırnaklarımdan saç diplerime kadar uzanan ince bir sızı var bedenimde...
bir cumartesi akşamı ve ben yine evdeyim...
çekildim köşeme...
düşünüyorum,okuyorum,su içiyorum...
gözlerim kapanıyor ama uyumayacağım...
henüz erken...
ne için kim için erken bilmiyorum ama erken işte...

öylesine....

ağır gelmeye başladı yine herşey...
lakin hayatımıza şekil veren bizleriz...
Rabbim akıl bahşetmiş hepimize...
alternatifler sunmuş...
seçimin senin ellerinde demiş bir de...
sen seçmesini bilemediysen suç kimin?...
bir de kalp vermiş...
aklın şeytana uyması için bir kalp...
ondan da kötüsü vicdan duygusu...
yoğunlukla vicdanın bir organ olması gerektiğini düşünürüm;
aldırabilmek için...
itler yesin vicdanımı hesabı...
birtek ailemizi seçemeyiz...
geri kalan hayatımızı yönlendirmek,kimlerle muhattap olacağımıza karar vermek yetisi bizde...
ama sen herkesi kendin gibi bilirsen olmaz işte...
olmadı da zira...
tecrübeyle sabit!
öyle her önüne geleni hayatına dahil etmemelisin...
hiçkimse kötü değildir ama yetişme tarzı,yaşam standartı,yaşadığı yer,hayata bakış açısı sana bir şekilde zarar verebilir...
kimse sen değildir ki...
herkes farklıdır...
kardeş,anne,baba,eş,dost farketmez farklıdır işte...
hayatındaki kişilerle ne kadar ne paylaştığın önemlidir...
ince bir çizgidir o;sırat misali...
her yanlış adımın seni bir şekilde yakabilir...
kalbini yakar,aklını yakar,vicdanını yakar...
yakar da yakar işte...
dinleyene,anlayana,uygulayana...