hüzünlü tosbağa...

yazılarımı okuyan herkes çok karamsarsın diyor....
arkadaşlarım,eşlerim,dostlarım,akrabalarım:biliniz ki:
ben dibe vurmadan yazamıyorum...
ve aslında bilirsiniz ki ortalarda da hüzünlü tosbağa şeklinde gezmiyorum...
hatta çoğu zaman hayatın tam ortasında duruyorum denge benmişim gibi...
ama fakat lakin ben de insanım ve duygularımı aktarmam lazım değilmi?
iyi duygular zaten çok çabuk ve hoyratça paylaşılabiliyor...
aradaki duygular da öyle..
lakin kötü,dibe vurduran,zehirli duygular paylaşılsa da gitmiyor kardeşim...
sürekli savman gerek başından kaçarı yok...
e paylaştığım bir canyoldaşım var ama nereye kadar?
o da insan işkence etmemek lazım...
o da dolunca tekrar tekrar kelimelerle oynuyorum yapacak birşey yok...
çok sıkıldınızsa eğer bir de bunu içinde yaşayanı,yaşadıklarını düşününüz..
herzaman şükretmek için bir sebep var değilmi?
seviyorum sizi....