kadehteki ben...

insan hayatını hep bir kadehe benzetirim ben...
hayat tüm cömertliğiyle rakı misali dolmuştur içine...
onun ayarını tutturmaktır marifet olan...
nekadar sulandıracağın senin elindedir yani...
bir miktar sulandırmak gerekir elbet...
ancak suyu fazla koyarsan gevşer...
öyle de olunca hem zevk almazsın hem de çabuk çarpar...
aslolan sek içmek de değildir zira yakar...
yanında buz ister meze ister...
kadehi ağzına kadar doldurmamak da gerekir bana kalırsa...
herzaman dudak payı bırakmak gerekir...
ben hep üç buz attım kadehime...
sevgi,saygı,merhamet...
işe yarayıp yaramadığı tartışılır...
bazen fazla sulandırdı bazen az kaldı ama...
hep çakırkeyifim...
güldürürsen güler,dokunsan ağlarım...