matem

EMOŞ’UMA
Baraj yolu sessizdi yine bu sabah…
İç ürperten bir matem,deli bir rüzgar
Sanki hayat durmuş,otobüste sadece ben vardım.
Sen gittin gideli perdelerin de kapalı.
Bazen akşamüstleri aralanıyor.
Senin oturup annen için ağladığın yerde,
Artık çocukların senin için ağlıyor…
Yürüyüş yaparken dinlenmek için kahve içmeye gelemeyeceğimi bilmek acıtıyor içimi…
Ooo dedikodular birikti,kime anlatayım da gülelim şimdi?
Tiyatrocu olmalıydın derdik hep,
Bu trajik oyunun yıktı hepimizi,
Nereden bilirdik kapanacak perdenin bu kadar acı vereceğini…
Herkesi ayrı ayrı düşünürdün,
Şimdi herkes seni düşünüyor;
Yiğit yemek yiyor,Kaan oyun oynuyor,Yurdagül ders çalışıyor,
Ama..herkes eksik,herkes yarım…
Hiç olmazsa orada rahat uyu bunun için tüm dualarım….