SINAV

Tanrı beni çok seviyor olmalı....
hani çok sevdiğini denermiş ya sürekli,
arbedem hiç bitmedi benimde...
2 gün üstüste güleyim,
hemen bir tokat patlayıveriyor suratımın tam da ortasına..
Allah beterinden saklasın!
isyan etmeyeceğim...
durup durup olanlar sinirimi çok bozsa da
isyan etmeyeceğim...
söz verdim Allah'a onun yolundayım...
o ne verse kabulüm..
ama itiraf etmeliyim,
YORULDUM...
lise 1...
şans çarkımın döndüğü yıl..
o yıla kadar iyiydi herşey...
can sıkıcı pek bişey olmamıştı doğrusu
ama o yıl...
ne olduysa işte o yıl oldu...
şansım kayboldu,bulamadım bir daha..
çok somut birşey de yok aslında
şöyle birşey oldu da ondan oldu diye...
herşey kötü gitmeye başladı...
ergenlik döneminin verdiği gudümsüzlük dedim önce..
hayır değildi...
geçmedi bir türlü...
yaşım 34...
iyi şeyler de oldu elbet,
çok mutlu olduğum anlar,
çok güzel gelişmeler...
ah bir de sonuç olabilseydi...
her mutluluğun ardından
ağlamak için bir sebep..
ama hiç inancımı yitirmedim,
hiç yıkılmadım...
her darbe beynime beynime işledi...
babam düştü,tendomları koptu,ameliyat oldu...
içimde fırtınalar koptu..
en çok da yitirme korkusu...
ama dışarıya yansıyan gözyaşı,telaşlı bakışlar ve mahsunluk...
yitirmişim birçok insani duyguyu dışarıya yansıtma alışkanlığımı yitirmişim...
paylaşıyorum sanıyorlar...yanılıyorlar...
bir tıkanıklık var ruhumda,kalbimde..
anjiyosu da yok üstelik...
güçlüsün dediler yalancı çıkarmadım
DEMİR YÜREK oldum....