YAŞAMAKSA....

Bir garip perişanlık benimkisi
Hayata bakıyorum içinde ben yokum,
Kendime bakıyorum içimde hayat yok!
Her olan ve olmayan kabulüm..
Ne dünyayı sorgulamak kaygım ne de gereksiz tevazuya kapılmak
Fazlası aptallık biliyorum..
Evet kendime engel olamıyorum çoğu zaman…
Belki bir yitikliğin simgesiyim..
Bazense;
Kaşınıyorum hayata karşı,
O da çok hazır tımar için..
Doğrularım da oldu yanlışlarım da..
En büyük yanlışımsa;
Bir tek şeyi unutmam genellikle;
İnsan olduğumu başkaları gibi…
Aslında seviyorum da melankolikliğimi;
Kendi içimde kendimim…
Kimse anlamıyor…
Tepkimse mazlum bir tebessüm…
Kendimi yadırgamıyorum da artık..
Daha kahverengi bakıyorum kendi dünyama
Her ne kadar kabullenilmese de daha netim kendimce,
Yaşamak buysa yaşıyorum bildiğim gibi işte…