Sessiz Çığlık...

Hatırlıyorum…küçükken büyümüştüm,hep büyük kaldım…çocuktum;çocuk olamadım hissetmedim yüreğimde çocukluk…hani derler ya ''içimdeki çocuk büyümedi’’ ben hiç çocuk olmadım ki içimdeki çocuk öylece kalsın…
Anlatıyorlar bir şeyler ''sessiz sakindin iyi bir çocuktun’’diye bundandır değilmi iyilik?sesini çıkarmazsan bir şeye iyisindir işte…çocuktum yorgundum yaşıma boyuma bakmadan…sessiz bir çığlıktı içimde yaşadığım..
Büyüdüm çocuklaşamadım yine büyüdüm…zevk almaya çalıştım hayattan…her şeyi denedim ama gördüm ki tecrübe sadece acı veriyor ben ilerlemeyi ummuştum oysa…kazançlarımda var elbette ama ben o kazançları sağlamak için ne kadar eksildim..''hayat ilerlemektir!’’dediler ben koştum yetişemedim koşu bandıydı sanki benim hayatım koş koş..boş…
Tecrübe edineceğim diye yediğim darbeler beni daha dikleştirdi daha güçlü kıldı…güçlüydüm…her düştüğümde kendim kalktım…herkes tebrik etti beni ''demir yürekli kızım’’ dedi annem.yüzüm gülüyor içim ağlıyordu oysa…ama iç’ti işte bu görünmüyordu ki kim ne bilecekti…
Değişim lazımdı…karşıma o çıktı…başkaydı sanki;şu koca evrenden farklıydı…işte bu!!!hayatımın adamı bu!!konuşuyorduk,anlatıyorduk,paylaşıyorduk..dünyanın rengi değişti..siyahlıklarda vardı elbet ama güneş öyle bir açmıştı ki onlar gölge olmuştu sadece…farklı bakıyordu,nebilim iç gıcıklayan bir duruşu vardı hayata karşı…mutluydum..seviyordum…seviliyordum…değer veriyor değer görüyordum üstelik her şeyin bir anlamı vardı..sonra..sonra birden gitti.her şey yalan her şey boş dercesine gitti..bakakaldım..kıpırdayamadım…niye gitmişti neden gitmişti önemli de değildi gitmişti sadece…boğazım düğümlü 23 gündür…gözlerim dolu..nefesim tıkanık…kalakaldım…boğuldum…güneş battı…içimdeki büyük diz çöktü kalakaldı öylece…bir çocuk gibi ağlamak istedim hiç çocuk olmadım ki,bilemedim nasıl çocuk gibi ağlanır…büyükçe ağladım kendi başıma sessiz çığlıklarımla….