ATEŞ

Canım sıkılıyordu…
‘Dışarı çıkalım’ dedim abime..
Saatlerce dolaştık arabayla,
İkimizde sessizdik.
İnce bir müzik…
Umutlarım sönmüş,dünyam karanlık…
Her şey anlamsız ve yoz…
Bir kısır döngü karşı konulamaz,
Bir acı anlatılamaz…
Yaktığım sigaranın dumanı beynimde,ucundaki kül birikintisi düşecek…
Yıkılmış kalmış viraneyim…
Açtım pencereyi,sağdaki sonsuz pırıltıdan gözlerimi alamadım.
Binlerce ev vardı ve her birinin içinde yanan başka bir ışık..
Cürumu kadar yer yakar derler ya yakmış kavurmuş sonsuzluğu o evlerdeki binlerce ateş…
İnsanoğlu arsız;onca sıkıntımın içinde gülümsediğimi fark ettim.
O evlerin içinde yaşayan umutları düşünerek…
Kimbilir belki de hayatı yenilemek gerek…