MUTLU SON...

Kalabalık içindeki yalnızlıkla başlayan bir serüvendi onunki…hayata gözlerini açtığında bir sürü nefes bir sürü hayat vardı onun yanında…hep de oldular..zaman zaman anlamlarını yitirseler de,yaptıkları amaçlarını aşsa da vardılar..hep de olacaklardı..belki de asıl sorun buydu..bu kadar olmamalılardı.bu nefesler bu hayatlar bu kadar müdahele hakkı bulmamalılardı kendilerinde..
Ama o farkındaydı zaten her şeyin.izliyordu kulisten bu trajikomik hayat oyununu…bazen sahneye atladı başroldeymişçesine bazen figürandı bilinmezliklerde..hatalarda yaptı belki ama tertemiz bir yüreği vardı.hatasını da sahiplendi güzellikleri de paylaştı sevdikleriyle..yoruluyordu,tükeniyordu,yitiyordu bazen bu kumpasta. Savaşıyordu;yara alıyordu,iyileşmeyen yaraları,kabuk bağlayan zedeleri vardı…sessizdi…acıları yutkunuşlarında gizliydi… ama garip bir güç vardı kendinde hissettiği… yalnızdı çünkü… bütün o kalabalığa rağmen yalnızdı… sinsi bir düşman gibi vuruyordu onu kalabalık içindeki yalnızlığı..gözündeki tozpembe perde kalkalı çok olmuştu onun ama garip bir tutunuşu vardı hayata..zaman zaman tökezlese de hep tutundu sımsıkı bir şeylere…yorgun iç dünyanın aksine bir gülümseme vardı yüzünde .sadece dikkat eden hissedebilen görürdü gözlerindeki burukluğu….
her şeye rağmen bir ışıltısı vardı onun..sanki iyilikleri çekmek isteyen bir ışık….
her kışın bir baharı her gecenin bir sabahı vardı elbet…olmalıydı…
Derken beklenen oldu bir sonbaharda ilkbaharı yaşadı hande ruh ikizi olmalıydı bu adam yaşanmışlıklara inat baharı oldu onun….taze bir nefes,pırıltılı bir bakış,canyoldaşı hayatın bütün güzelliklerini paylaşmak için…beraber yeşillenip beraber ışık saçıyolar şimdilerde…
HEP MUTLU OLMAN DİLEĞİYLE…